LOGBOEK


REACTIE OP

t/m zondag 10 september. We varen regelmatig door Mechelen, maar dan via het kanaal van Leuven naar de Dijle. Deze keer moeten we een stukje de Dijle zelf op, en dan via de 'Benedensluis' het dok in schutten. Als we het Zennegat voorbijvaren vraagt een Kempenaar of de Picaro woonschip wordt. Huh, waarom dat dan? Nou, omdat we Mechelen binnen gaan en het schip zo mooi zwart is… Nee hoor, deze spits gaat 'gewoon' weer naar de Middellandse Zee! Tenminste, als hij het beladen overleeft… Dat is een heel spektakel, zeker zo midden in de stad. Rond een uur of 9 arriveert het 'convoi exceptionnel', bestaande uit voor- en volgauto's met mensen van het overslagbedrijf, het bevrachtingskantoor en de producent van de trafo, een enorme mobiele kraan, een aparte vrachtwagen met platen voor onder de kraan en natuurlijk de transformator zelf… jéétje wat een groot ding! Ik troost mezelf maar met de gedachte dat hij uiteindelijk niet zoveel zwaarder is als vier staalrollen. Bovendien komen er drie dikke rijplaten onder, met daaronder weer planken. Als de kraan eenmaal opgebouwd is en het achterste gebint eruit gehesen, blijkt het plaatsen zo vlot en netjes te gaan, dat ik niet eens merk dat de trafo al 'staat'. Nadat hij nog iets naar voren verzet is, kunnen de luiken er voor en achter strak tegen aan liggen, zodat er maar een klein stukje ruim open blijft. Al zal het voor Tara hoe dan ook wennen zijn dat ze deze reis niet over de luiken naar achteren kan lopen. Na wat laatste boodschapjes en een hondenfietstochtje naar het Zennegat is iedereen weer vertrokken en kunnen wij ook het dok uit. Mooi tegen stroom in, zodat we voorzichtig kunnen proberen of het schip wel echt zo stabiel aanvoelt als het volgens de berekeningen zou moeten zijn, want de reis begint meteen op behoorlijk bochtig vaarwater. De stabiliteit valt inderdaad mee, wel merk je goed dat het draaipunt van het schip anders ligt, met alle gewicht achterin. Verder moeten we er ook meteen rekening mee houden dat we hoger zijn dan normaal geladen, aangezien het water op de Rupel vandaag zo hard op komt dat we bij de peilschaal van Boom nog wel onder de spoorbrug door zouden kunnen, maar bij de brug zelf al niet meer! We gaan door tot Baasrode en wachten daar voor de veiligheid weer stroom tegen af. De volgende stop is Oudenaarde, waar we twee 'flexitanks' in het ruim krijgen, om in Frankrijk ballast te kunnen zetten voor de lage bruggen. Deze ballastzakken worden 'opgesloten' tussen houten schotten, om het gewicht zoveel mogelijk naar achteren te brengen. Het plaatsen van die schotten blijkt nog een hele klus, maar gelukkig hebben we er een 'zakkenvuller' bij. En krijgen we 's zondags ook nog hulp (en taart ;-) van de buren.


INVOER

Email* :
Naam* :
Tekst* :
Controle sleutel :
   
 
print-versie