LOGBOEK


REACTIE OP

tot en met woensdag 25 januari 2017. Dat begint al goed… Als Thijs op sluis Andenne Tara bovenaan de sluistrap op de wal wil zetten, draait ze zich zo ongeduldig van zijn schouder af, dat ze een paar meter omlaag kukelt en op het achterdek belandt. De rest van de dag is ze extreem rustig (en ik extreem ongerust…) maar de volgende morgen is ze gelukkig weer helemaal de oude. Omdat er maar weinig vaart is rond de feestdagen, schieten we lekker op. Met de jaarwisseling liggen we al in het canal du Nord - waar het op nieuwjaarsdag werkelijk stervenskoud is. De dagen daarna wordt de gevoelstemperatuur wel weer wat hoger, maar de watertemperatuur helaas steeds lager… Met als gevolg dat we een week later in Vitry ingevroren liggen, samen met een derde schip met bestemming Sète. Na drie dagen komt de ijsbreker langs en kunnen we weer verder. Nu het gebroken is, minder vriest, en we een peloton sluismeesters mee krijgen, hebben we eigenlijk niet veel oponthoud meer van het ijs. Maar wel van het besluit van de regionale chef dat er maar van 8 tot 17 uur geschut wordt. Iedere dag maar 9 uur varen, in plaats van 12, is toch een heel verschil. Daardoor doen we zo lang over die 220 kilometer kanaal, dat intussen de volgende vorstperiode aanbreekt. Met de hakken over de sloot komen we er uit. Onderweg is Tara voor tweede keer loops geworden, wat vast een kwelling moet zijn voor onze arme oude buurhond. In Loire-sur-Rhône valt hij ook nog eens tussen bunkerstation en schip, als de loopplank wegglijdt. 's Avonds in Valence neemt Tara ook een koud bad in de Rhône: het zit de hondjes niet mee deze reis. De volgende dag mag ze echter een pandje meevaren met haar beste vriendin. Kunnen de dames even stoeien, ter compensatie van die hond-onvriendelijke Rhônesluizen. En eenmaal op het canal du Rhône à Sète kunnen we weer lekker fietsen (en ratten jagen…), mede dankzij al die mooie nieuwe aanlegplaatsen. Net voor we in Frontignan arriveren maken we nog maar een hondenstop aan het (stenen)strand. Op hét (schelpen)strand komen we deze ronde helaas niet, daarvoor is ons verblijf in Frontignan te kort. Gelukkig hebben we nog wel tijd voor een paar struintochtjes langs de étang (een plek die ik waarschijnlijk altijd met Kia zal blijven associëren…), een mega-mossel-maaltijd en een gezellige lunch in een brocante, voor we weer rechtsomkeert maken.


INVOER

Email* :
Naam* :
Tekst* :
Controle sleutel :
   
 
print-versie