LOGBOEK


REACTIE OP

Brr… 5 graden in de camper als we wakker worden, en buiten is de grond wit berijpt. Maar we zitten hier dan ook op ruim 1200 meter hoogte. Het dekbed is warm genoeg 's nachts, maar voor ik daar 's morgens onderuit kom, moet Thijs wel de kachel aan gemaakt hebben ;-) Na het ontbijt lopen we de heuvel op, vanwaar we een prachtig uitzicht op het kasteel hebben. De top is begroeid met rozemarijnachtige struikjes en daartussen ligt het vol grillige dode takken. Omdat we nog nergens een leuk 'souvenir' gezien hebben (het valt in dit land écht niet mee een bijdrage te leveren aan de economie…), besluit ik er maar een stel mee te nemen om een krans o.i.d. van te maken. Daarna maken we nog een wandeling om het kasteel. Tara loopt nu eens voor ons, dan weer achter ons, meestal ergens naast ons door het struikgewas, maar op een bepaald moment zijn we haar toch echt kwijt. Als we na een tijdje wachten en roepen nog steeds geen hond zien, word ik toch een beetje ongerust: als ze hier ergens in een kloof gevallen is, vind je haar nooit meer terug… Uiteindelijk besluiten we ons maar op te splitsen: Thijs gaat vooruit over het pad, en ik terug. Na een minuut of tien komt ze opeens uit de richting van het kasteel aangeslenterd. Kia had met haar hele lijf gekwispeld van blijdschap dat ze ons weer zag, maar Tara rent meteen weer door, achter het volgende spoor aan… Vanaf het kasteel klinken kinderstemmen, dus waarschijnlijk is ze daar gaan kijken. Want als we terug op de parkeerplaats komen staat het daar tot onze verbazing stampvol. Blijkt vandaag een feestdag te zijn in Spanje, en met het weekend erachteraan trekken veel mensen er natuurlijk op uit. Terug in het dal besluiten we ons geluk dus maar eens te gaan beproeven in een dorpscafé annex restaurant, waar diverse auto's en fietsen voor staan. We kunnen er inderdaad eten… om half drie. Hoewel dat nog wel even duurt besluiten we te wachten. Tegen die tijd zijn alle andere bezoekers echter weer vertrokken. Maar we hoeven deze keer toch niet alleen te eten: aan het tafeltje naast ons zitten de eigenaar en zijn vrouw… Vervolgens rijden we naar het vestingstadje Albaraccin, dat nog helemaal 'in oude staat' is. We zijn er bepaald niet de enigen maar het parkeerterrein is daar wel op berekend. Na een rondje door de oude straatjes, waar de huizen aan de bovenkant elkaar bijna raken, en aan de onderkant fraai smeedwerk op ramen en deuren hebben, beklimmen we de vestingmuur. Letterlijk: je mag overal komen en klauteren waar je wil, nog nergens hekken, relinkjes of verbodsbordjes. Over de bovenkant van de muur kun je naar een wachttoren lopen. Daar blijkt geen vloer in te zitten, maar via een smal richeltje kun je op het volgende muurgedeelte komen. Nu heb ik best wel hoogtevrees, maar vooruit, aan het eind van de muur is weer een trap omlaag. Die blijkt echter niet bereikbaar doordat je niet langs de volgende wachtoren kunt, zodat ik g.v… nog een keer over dat akelig smalle randje moet :-( Als we weer vaste grond onder onze voeten hebben begint het behoorlijk donker te worden, en lijkt het dorpje in het dal net het diorama uit de Efteling.


INVOER

Email* :
Naam* :
Tekst* :
Controle sleutel :
   
 
print-versie